นี่แหละที่เรียกว่า...รัก

ความรักสามารถเปลี่ยนทุกสีบนโลกให้กลายเป็นสีชมพู ความรักเป็นส่วนเติมเต็มที่ทำให้มนุษย์ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์ ความรักจึงเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา และไขว่คว้าที่จะได้ครอบครอง และแม้ว่าความรักจะมีหลายรูปแบบ แต่ทุกรูปแบบของความรักก็ล้วนแต่เพื่อหล่อหลอมให้มนุษย์มีจิตใจที่เป็นสุข และนี่จึงเป็นสาเหตุให้ทุกคนมองว่า ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม จนลืมไปว่า สิ่งที่เราเรียกว่าความรักที่แหละ ในบางครั้งมันก็ทำให้เราเป็นทุกข์ได้เหมือนกัน  สำหรับฉันความรักมีมากมายหลายรูปแบบ และทุกรูปแบบของความรัก ก็ล้วนแต่เป็นส่วนเติมเต็มให้ฉันได้มีชีวิตที่สมบูรณ์ ความรักของแม่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและจริงใจ ความรักของพ่อเต็มไปด้วยความเข้มแข็งและอดทน ความรักของพี่น้องเต็มไปด้วยความห่วงใยและเอื้ออาทร ในขณะที่ความรักของเพื่อนเต็มไปด้วยความผูกพันและความเข้าใจ ฉันหยิบปากกาขึ้นมาเขียนบทความเหล่านี้ด้วยความรูสึกเหงาๆ เหงา ทั้งๆ ที่รอบข้างของฉันเต็มไปด้วยคนที่ฉันรัก และฉันก็รักเค้ามากมาย แต่ก็ต้องขอบคุณความเหงาครั้งนี้ที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสหยุดคิด และหันมาทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต ฉันพบว่าความเหงาครั้งนี้เกิดจากความรักที่เกินความพอดี และความเหงาครั้งนี้ทำให้ฉันได้คนพบอีกมุมมองหนึ่งของความรัก ก่อนหน้านี้ความรักของฉันเต็มไปด้วยความทุ่มเทแบบไม่ลืมหูลืมตา ความรักของฉัน คือการให้เพื่อแลกเปลี่ยนกับความรู้สึกดีๆ ความรักของฉัน ก็คือการห่วง และหวงจนเกินความพอดี แต่ความรักแบบนี้อยู่กับฉันได้ไม่นานแล้วมันก็จากไป ทิ้งไว้แต่เพียงความเศร้าและเหงาก็เท่านั้นเอง หลังจากนี้ความรักของฉันจะเป็นเพียงการมอบความรู้สึกดีๆ เท่าที่พอจะทำได้ โดยไม่หวังผลตอบแทน ความรักของฉันจะไม่ยึดติดกับใคร ความรักของฉันจะมีแต่ความห่วงและหวงแต่เพียงพอดี ความรักก็เปรียบเสมือนเม็ดทรายที่อยู่ในกำมือ เมื่อใดที่เรากำมือแน่น เม็ดทรายก็จะไหลออกจากมือเรา ไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่เพียงเม็ดเดียว ในทางกลับกันถ้าเรากำเม็ดทรายไว้ในมือแต่เพียงพอดี เม็ดทรายเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ในมือเราตราบนานเท่านาน