ฉันเก็บน้ำตา เอาไว้ในรัตติกาล
หยาดหยดความเศร้า แจ้งจำนนเกินกว่าจะต้องแสง
ความมืดมิด จึงดุจผ้าคลุมผืนใหญ่ กางกั้นรอยสะอื้น
นิ่งดั่งเงียบงันชั่วนิรันดร์ ไหลหลั่งผ่านรอยร้าวในใจ
ในยามมืดมิดสนิทแสง คือคีตกวีแห่งความเศร้า
เปิดประตูที่ว่างเปล่า ประตูที่ไร้กลอนและไร้ตน
มีเพียงสีดำ ดุจนิลกาล และเสียงเดียวคือลมหายใจ
ไร้ประกายสาดแสง มาต้องหยดน้ำตาริน
ความเศร้า ซึมเปื้อนลงลึกบนหมอน ดุจดูเลือนหาย
คราบเปียกชื้นแห่งความสะท้อนใจ ทิ้งรอยไว้ว่า..คือจริง
หลั่งมิไหลริน แต่ร่วงหล่น ดั่งโตรกธารในรัตติกาล
ว่างเปล่า หากแต่ มีอยู่จริง ในความฝันที่ลืมตา
เพียงลมผ่าน เพียงลืมเลือน หรือ เพียงหลับตื่น
ไม่นาน รัตติกาลจะผ่านพ้นไป ในรอยแห่งราตรี
การณ์เกิดเหตุ ดุจมิได้บังเกิด แลดั่งสิ่งอุปโลกในใจ
ที่หวนคำนึงเมื่อคราใด ก็คงไม่เห็น รอยน้ำตา ในรัตติกาล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น